استاندارد API یا American Petroleum Institute یکی از پرکاربردترین شاخصهای کیفیت روغن موتور است. این استاندارد روغنها را بر اساس نوع موتور به دو دسته اصلی تقسیم میکند؛ حروف S مانند API SN یا SP برای موتورهای بنزینی استفاده میشود و حروف C مانند API CK-4 یا CI-4 برای موتورهای دیزلی به کار میرود.
در ساختار کدگذاری API، حرف اول (S یا C) نوع موتور را نشان میدهد و حرف دوم مانند N، P یا K سطح فناوری و نسل استاندارد را مشخص میکند. هرچه این حرف در الفبا جلوتر باشد، استاندارد جدیدتر و پیشرفتهتر است. برای مثال API SN که در سال 2010 معرفی شد مناسب موتورهای بنزینی مدرن است و API SP که در سال 2020 عرضه شد، بهبودهایی در کنترل رسوبات و محافظت در برابر پدیده LSPI یا احتراق پیشرس دارد. استاندارد API تنها کیفیت عملکرد و دستهبندی سوخت را مشخص میکند و به گرانروی اشارهای ندارد.
استاندارد ACEA یا Association des Constructeurs Européens d’Automobiles مخصوص خودروهای اروپایی است و شرایط کاری و آلایندگی این بازار را در نظر میگیرد. دستهبندی ACEA به شکل حرف و عدد است. حروف A/B برای موتورهای بنزینی و دیزلی سبک، حرف C برای موتورهایی با سیستمهای کنترل آلایندگی پیشرفته مانند DPF و حرف E برای موتورهای دیزلی سنگین استفاده میشود.
عدد بعد از حرف نشاندهنده سطح کیفیت و الزامات فنی است. به عنوان نمونه، ACEA C2 دارای ویسکوزیته پایینتر و مناسب کاهش مصرف سوخت است، در حالی که ACEA C3 پایداری بیشتر فیلم روغن و حفاظت بهتر در دماهای بالا را فراهم میکند و برای خودروهای مجهز به DPF توصیه میشود. همچنین ACEA E6 برای موتورهای دیزلی سنگین با استانداردهای آلایندگی سختگیرانه طراحی شده است.